คงต้องย้อนไปนานหน่อย คงต้องคิดกันนานหน่อย...

"หากวันนึ่งประตูด้านความรักฉันมีเสียงเคาะ..ดังขึ้น
ฉันผลักตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาเก่าตัวหนึ่ง ที่ใช้นั่งรอมาแสนนาน... เพื่อจะไปถึงประตู
ฉันค่อย ๆ แง้มประตูออก ..แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านประตู มา เบื้องหน้าที่ฉันเห็น เป็นเงาผุ้หญิง ผมยาว คนหนึ่ง ที่เห็นหน้าไม่ชัดเนื่องจาก แสงด้านหลังที่ส่องมา แยงตาผม  กับเสียงที่ถาม เรามาว่า.."ขอเข้ามาได้ไหม..."
...ทำให้ผมต้องหวนคิดถึง ความรู้สึกต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นจากประตูบานนี้ ... เพื่อที่จะหาคำตอบ
ให้กับผุ้หญิงคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าผม...

"ภาพความรักที่ถูกรื้อฟื้นอีกครั้ง ภาพเราสองคนที่เคยวิ่งเข้าออกประตูบานนี้
 ภาพความสุขที่ได้มองหน้ากัน  กับสิ่งของมากมายที่เรา ได้ทำให้กัน...

"ภาพที่ฉันเห็นผู้ชายอีกคน มารอที่ตรงประตูบานนี้
 รอยไดอารี่ที่เปลื้อนน้ำตาของฉัน  และแสงแดดสุดท้ายที่ส่องมาหลังประตูบานนี้...

...เธอ..เจ้าของเสียงเคาะประตู ยังคงรอคำตอบฉันอยู่ เธอยังคงเดินเล่นอยู่ที่สวนหน้าบ้านของฉัน..
เธอใช้เวลาในการรอคำตอบ โดยการรดน้ำดอกไม้ที่ฉันไม่ได้ดูแลมันมานาน..
เธอปัดฝุ่นชิงช้า ที่เมื่อก่อนฉันเคยนั่งเล่นตอนเย็นเพื่อดูแสงแดด ยามเย็น...  เธอเล่นกับหมาน้อยที่ตอนนี้มันโตขึ้นมาก และต้องการคนเล่นกับมัน....  

...เธอกำลังทำทุกอย่าง ให้มีชีวิตชีวาขึ้น หลังจากที่มันเงียบเหงามานาน..

..เธอหันมามองในบ้านว่า เจ้าของบ้านจะเปิดประตู ให้เข้าไปไหม.. โดยที่เธอไม่รีบเร่งแต่อย่างใด..

"รักคืออะไร รักที่ปวดใจ รักที่รอวันแสงสว่างดับหาย
 รักที่เบิกบาน  รักที่ฉันรอ ฉันแค่อยากจะขอ ให้รักเป็นแสงที่บอกทาง...
 ฉันจะปิดทาง เก็บรักที่มีไว้  อยู่อย่างเดียวดาย หรือเปิดทางไว้ให้รักผ่าน..
ฉันควรก้าวออกไป  รับรักตามหัวใจ..  เพื่อเริ่มชีวิตใหม่ หรือปิดมันไว้ตรงที่เดิม..